Aan de rand van een verre woestijn bracht een karavaan de nacht door rond een kampvuur. De lucht was koud en alleen de wind fluisterde zachtjes over het zand. De meeste reizigers sliepen al, maar een man van middelbare leeftijd zat nog rechtop. Zijn naam was Elias. Geen handelaar, geen soldaat – alleen een man met een notitieboekje en een stille blik, alsof hij iets ongrijpbaars zocht.
Een jonge man uit de karavaan liep naar hem toe, ging tegenover hem zitten en zei:
– Jij bent altijd zo stil. Vertel me, wat geloof jij eigenlijk? Hoe blijf je zo kalm?
Elias glimlachte een beetje en keek in het vuur.
– Ik heb geleerd om niet te jagen op dingen die altijd ontsnappen. Het leven lijkt op deze vlam. Als je te dichtbij komt, verbrand je je. Als je te ver weg blijft, krijg je het koud. Je moet gewoon zitten, kijken, en genieten van de warmte.
De jongeman fronste.
– Maar wat als er geen morgen is? Wat als alles vannacht eindigt?
Elias knikte.
– Precies daarom moeten we vanavond leven. Zolang onze ogen open zijn, hebben we tijd om te kijken, te lachen en lief te hebben.
Een oudere man die ook bij het vuur zat, zei:
– Dat is te simpel. Een mens moet vooruitdenken. Je moet doelen hebben.
Elias stond langzaam op, liep een paar stappen, en hurkte neer in het zand. Met zijn vinger trok hij een lijn.
– Dit is het begin van het leven.
Hij tekende een kleine cirkel.
– Dit is de kindertijd.
Hij trok de lijn verder omhoog.
– Dit is de jeugd. Vol hoop, strijd en dromen…
En toen sloeg hij plots met zijn vuist hard op het zand. De korrels vlogen omhoog.
– En dit is het einde. Plotseling. Zonder waarschuwing. Zonder afscheid.
De klap echode in de nacht. Niemand zei iets. Alleen de wind blies iets harder.
Elias draaide zich om, keek naar het vuur en zei:
– Ik zeg niet dat je geen doelen moet hebben. Maar wees niet te zeker van morgen.
Hij ging weer zitten, keek naar de sterrenhemel en vervolgde:
– Wij mensen blijven altijd vragen stellen. Ook als er geen antwoorden zijn. Misschien heeft het leven maar één echt antwoord: dit moment.
Het vuur flakkerde zacht. De nacht viel stil.
Toen de ochtend kwam en de karavaan zich klaarmaakte om te vertrekken, was Elias verdwenen.
Alleen zijn notitieboekje lag er nog. Het lag open op één bladzijde. Daarop stond simpel geschreven:
“Het leven is niet lang. Maar soms geeft één kort moment betekenis aan alles.”
Een poëtisch geïnspireerd verhaal naar de geest van Omar Khayyám.
