Ik weet niet hoeveel mensen om mij heen echt begrijpen wat MS is. Al vijftien jaar leef ik met deze ziekte. Nee, misschien is het eerlijker om te zeggen dat deze ziekte al vijftien jaar met míj leeft. Soms is ze zo stil dat je haar bijna vergeet. En soms komt ze zo dichtbij dat […]
De angst die geen MS heet Read More »
Toen ik zes jaar oud was, was er een geluid dat altijd bij ons hoorde.Niet als iets bijzonders, maar als iets vanzelfsprekends—zoals de wind, zoals het licht van de ochtend. Het was het geluid van straaljagers. Een zware dreun die van ver kwam,langzaam dichterbij kroop,en dan—plotseling—de lucht zelf leek te breken.De geluidsbarrière, zeggen ze hier.Voor
Wanneer de lucht breekt, maar het kind blijft lachen Read More »
Het was een rustige zondag. Regen viel zachtjes neer. Zo’n regen die je meer aan het denken zet dan dat je nat wordt. Ik zat bij het raam, met een afgekoelde kop koffie in mijn hand, en keek naar de lege straat. Delsa kwam binnen met haar kleurrijke sokken en ging naast me zitten. Stil,
Heimwee die je met niemand deelt Read More »
Vorige artikel schreef ik een stukje over migratie en de stille wonden die het achterlaat. Wij zijn op onszelf aangewezen Over de momenten waarop de stilte in huis zwaarder weegt dan welk geluid dan ook. Ik schreef dat wanneer ons kind ziek is en de school belt, we halsoverkop vrij nemen, omdat hier geen opa’s
We zijn op onszelf… en jullie Read More »
Afgelopen zondag zag ik iets dat me diep raakte. Mijn vrouw stond in de keuken te koken, terwijl haar telefoon op een standaard stond. Op het scherm verscheen het gezicht van haar moeder—een oudere vrouw met een zachte blik, maar vervaagde herinneringen. Ze kookten samen, op afstand. Niet om een maaltijd op tafel te zetten,
Wij zijn op onszelf aangewezen Read More »