Gisteren besprak ik samen met mijn neuroloog de uitslag van mijn MRI. Hij glimlachte en zei: “Gelukkig zien we geen zorgwekkende afwijkingen.” Ik glimlachte terug. Maar in mijn hoofd bleef één vraag rondzingen: Als alles er goed uitziet, waarom kan ik dan nog geen twee meter lopen? Het blijft een vreemde werkelijkheid. Soms laat een […]
Wanneer een MRI zegt: “Alles ziet er goed uit” Read More »
Mensen praten vaak over een nieuwe woning alsof het alleen een mooi begin is. Over de sleutel. Over nieuwe muren. Over het inrichten van een woonkamer. Over een frisse start. Maar bijna niemand praat over verhuizen in een land waar je geen familie hebt. Geen broer die zegt: “Ik kom zaterdag helpen.” Geen moeder die
Verhuizen in een land waar niemand op je wacht Read More »
Laatst las ik een gedicht waarvan de eerste zin als een stille steen in mij neerkwam: “Ik word niet meer jong.” Eerst dacht ik dat het zo’n zin was die mensen zeggen wanneer ze een bepaalde leeftijd bereiken. Een zin die met een glimlach wordt uitgesproken en daarna weer vergeten. Maar nee. Ik denk dat
Ik word niet meer jong – en dat verdriet komt niet door de rimpels Read More »
Gisteren was ik uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek bij de rechtbank in Den Bosch. Voor een functie in een digitale afdeling. Zoals voor elk gesprek had ik me voorbereid. Ik had mijn ervaring nog eens doorgenomen, nagedacht over mogelijke vragen en geprobeerd mezelf gerust te stellen: het is gewoon een gesprek over kennis, ervaring en de
Toen mijn lichaam eerder de kamer binnenkwam dan mijn cv Read More »
Ik weet niet hoeveel mensen om mij heen echt begrijpen wat MS is. Al vijftien jaar leef ik met deze ziekte. Nee, misschien is het eerlijker om te zeggen dat deze ziekte al vijftien jaar met míj leeft. Soms is ze zo stil dat je haar bijna vergeet. En soms komt ze zo dichtbij dat
De angst die geen MS heet Read More »
Toen ik zes jaar oud was, was er een geluid dat altijd bij ons hoorde.Niet als iets bijzonders, maar als iets vanzelfsprekends—zoals de wind, zoals het licht van de ochtend. Het was het geluid van straaljagers. Een zware dreun die van ver kwam,langzaam dichterbij kroop,en dan—plotseling—de lucht zelf leek te breken.De geluidsbarrière, zeggen ze hier.Voor
Wanneer de lucht breekt, maar het kind blijft lachen Read More »
Het was een rustige zondag. Regen viel zachtjes neer. Zo’n regen die je meer aan het denken zet dan dat je nat wordt. Ik zat bij het raam, met een afgekoelde kop koffie in mijn hand, en keek naar de lege straat. Delsa kwam binnen met haar kleurrijke sokken en ging naast me zitten. Stil,
Heimwee die je met niemand deelt Read More »
Vorige artikel schreef ik een stukje over migratie en de stille wonden die het achterlaat. Wij zijn op onszelf aangewezen Over de momenten waarop de stilte in huis zwaarder weegt dan welk geluid dan ook. Ik schreef dat wanneer ons kind ziek is en de school belt, we halsoverkop vrij nemen, omdat hier geen opa’s
We zijn op onszelf… en jullie Read More »
Afgelopen zondag zag ik iets dat me diep raakte. Mijn vrouw stond in de keuken te koken, terwijl haar telefoon op een standaard stond. Op het scherm verscheen het gezicht van haar moeder—een oudere vrouw met een zachte blik, maar vervaagde herinneringen. Ze kookten samen, op afstand. Niet om een maaltijd op tafel te zetten,
Wij zijn op onszelf aangewezen Read More »