Reflecties

Geschiedenis; het moment waarop ik begreep dat zelfs tijd door mensen is uitgevonden

Ik lees al lange tijd over geschiedenis.Niet alleen over oorlogen of koningen, maar over het idee van geschiedenis zelf. Ik ben nieuwsgierig geworden naar een simpele vraag: vanaf welk moment besloot de mens om tijd te tellen? Waarom noemen wij dit jaar 2026 en niet iets anders? Waarom is het in Iran 1405, terwijl je […]

Geschiedenis; het moment waarop ik begreep dat zelfs tijd door mensen is uitgevonden Read More »

De oorlog van het brein en de hormonen

Reflecties / Mo

Er zijn nachten waarop je niet meer kunt onderscheiden of wat er in je omgaat een gedachte is of een lichamelijke reactie. Voor veel Iraniërs die ver van hun land leven, lijken deze dagen precies op zulke nachten. Het is alsof het lichaam het overneemt van het denken. Alsof hormonen sneller reageren dan de rede,

De oorlog van het brein en de hormonen Read More »

De stilte die spreekt

Reflecties / Mo

Soms is stilte het luidste geluid dat een mens kan horen. In het dorp waar ik nu woon, is stilte niet alleen de afwezigheid van geluid. Het is iets dat aanwezig is. Het ligt als een dunne laag over alles heen—over de huizen, over de bomen, over de blikken van mensen. Hier begrijpen mensen elkaar

De stilte die spreekt Read More »

Wanneer verdriet voorbijgaat, maar wij nog steeds blijven staan

Reflecties / Mo

Soms denkt een mens dat bepaalde dingen voor altijd blijven.Verdriet, zorgen, of zelfs de mensen die vandaag nog deel uitmaken van ons leven. Het lijkt alsof ons hoofd alles wat we ervaren meteen een stempel van “blijvend” geeft. Maar als je iets rustiger kijkt, zie je dat niets daarvan echt blijft. Niet wij blijven,niet het

Wanneer verdriet voorbijgaat, maar wij nog steeds blijven staan Read More »

Wanneer liefde schrijft op glas

Reflecties / Mo

Een kort verhaal uit het hoofd van Mohammad Reza Daftari, geïnspireerd door Rumi Er was eens een man in het dorp Erp, iemand die je zo voorbij zou lopen zonder iets bijzonders aan hem te merken. Hij werkte in een magazijn, reed elke dag dezelfde route, dronk zijn koffie zwart en sprak zelden met anderen.

Wanneer liefde schrijft op glas Read More »

Een ceremonie tussen tranen en beweging

Reflecties / Mo

In deze dagen, wanneer ik de beelden van begrafenissen bekijk, staat er iets voor mij dat verder gaat dan de dood zelf.De slachtoffers van de protesten in Iran worden begraven,maar de aarde is onrustig.Er is verdriet, maar geen geschreeuw;en midden in dat verdriet beginnen lichamen te bewegen —een langzame draaiing,als een vorm van samaa,een beweging

Een ceremonie tussen tranen en beweging Read More »

Spiegels, en wat we liever niet zien

Reflecties / Mo

Als er in de laatste maanden van 2025 weinig van mij verscheen, had dat niets te maken met afstand nemen of stilvallen.De reden is eenvoudig: ik was bezig met het schrijven van een boek. Een project dat meer tijd, concentratie en mentale ruimte vroeg dan ik vooraf had verwacht. Ik heb het boek eerst in

Spiegels, en wat we liever niet zien Read More »

Tussen hoop en onrust – wanneer je geen nieuws hebt van thuis

Reflecties / Mo

Oorlog gebeurt niet alleen aan grenzen. Oorlog gebeurt ook in borstkasten.Deze dagen voeren wij – Iraniërs die kilometers ver van ons vaderland wonen – een strijd die we niet zien, maar wel voelen. We horen de explosies niet direct, maar we dragen hun echo in ons lichaam. Het ergste is niet het geluid van geweld.

Tussen hoop en onrust – wanneer je geen nieuws hebt van thuis Read More »

Een gedicht over afwezigheid – of over aanwezig zijn in een straat die niet bestaat

Reflecties / Mo

Soms weet ik niet hoe ik het Perzische verdriet in het Nederlands moet vertalen. Verdriet dat geen schreeuw is en ook geen stilte – iets ertussenin, als het geluid van regen die niet valt, of de geur van een herinnering die te lang geleden is. Vandaag wilde ik u laten delen in een van die

Een gedicht over afwezigheid – of over aanwezig zijn in een straat die niet bestaat Read More »

Laat de druiven rijpen

Reflecties / Mo

Een poëtische overdenking van Mohammad Reza Daftari, geïnspireerd door een gedicht van Elias Alavi Laat de druiven rijpen.Zó rijp dat ze wijn worden en de straten gaan wankelen,dat presidenten en bedelaarstegen elkaars schouders aanleunen —allemaal gelijk, allemaal menselijk, allemaal dronken van vrede. Laat de grenzen dronken worden,dat de geweren het doden vergeten,de messen het snijden,en

Laat de druiven rijpen Read More »

Abonneer u op onze nieuwsbrief