Tijdens de zomervakantie gingen we naar Griekenland. Daar stapten we aan boord van een cruiseschip voor zeven dagen op zee. Onze eerste bestemming was Istanbul, een stad waarvan alleen al de naam voor mij eeuwen van komen en gaan oproept. Maar voordat we aankwamen, nog op Turkse wateren, trad een groep dansers op. Ze voerden
Mijn woorden draaien nog altijd naar het oosten Read More »
De afgelopen dagen lees ik een boek over lichaamstaal. Over hoe we met anderen communiceren zonder ook maar één woord te zeggen. Met onze ogen, onze handen, de manier waarop we zitten, de afstand die we tot iemand bewaren en zelfs met onze stilte. In het begin leek het onderwerp mij vrij eenvoudig. Ik dacht
Waar ligt de grens tussen lichaamstaal lezen en mensen beoordelen? Read More »
Sinds 2023 werk ik aan een boek dat ik Het gefluister van een land, een lied uit het Noorden heb genoemd. Toen ik eraan begon, had ik een groot plan. Ik wilde vanaf de twaalfde eeuw door de geschiedenis reizen en tegelijkertijd kijken naar Iran, Nederland en andere delen van de wereld. Alsof ik een
Wie geeft mij het recht om over Erp te schrijven? Read More »
We leerden de wereld kennen via een kaart, lang voordat we haar werkelijk zagen. Voordat we wisten hoe groot Afrika werkelijk is, zagen we zijn vorm aan de muur van het klaslokaal. Voordat we begrepen wat Europa, Azië, Iran of Groenland betekenden, vertelde die kleurrijke rechthoek tegenover het schoolbord ons hoe de wereld verdeeld was,
Is de wereldkaart veranderd? Bijna Read More »
Ik lees al lange tijd over geschiedenis.Niet alleen over oorlogen of koningen, maar over het idee van geschiedenis zelf. Ik ben nieuwsgierig geworden naar een simpele vraag: vanaf welk moment besloot de mens om tijd te tellen? Waarom noemen wij dit jaar 2026 en niet iets anders? Waarom is het in Iran 1405, terwijl je
Geschiedenis; het moment waarop ik begreep dat zelfs tijd door mensen is uitgevonden Read More »
Er zijn nachten waarop je niet meer kunt onderscheiden of wat er in je omgaat een gedachte is of een lichamelijke reactie. Voor veel Iraniërs die ver van hun land leven, lijken deze dagen precies op zulke nachten. Het is alsof het lichaam het overneemt van het denken. Alsof hormonen sneller reageren dan de rede,
De oorlog van het brein en de hormonen Read More »
Soms is stilte het luidste geluid dat een mens kan horen. In het dorp waar ik nu woon, is stilte niet alleen de afwezigheid van geluid. Het is iets dat aanwezig is. Het ligt als een dunne laag over alles heen—over de huizen, over de bomen, over de blikken van mensen. Hier begrijpen mensen elkaar
De stilte die spreekt Read More »
Soms denkt een mens dat bepaalde dingen voor altijd blijven.Verdriet, zorgen, of zelfs de mensen die vandaag nog deel uitmaken van ons leven. Het lijkt alsof ons hoofd alles wat we ervaren meteen een stempel van “blijvend” geeft. Maar als je iets rustiger kijkt, zie je dat niets daarvan echt blijft. Niet wij blijven,niet het
Wanneer verdriet voorbijgaat, maar wij nog steeds blijven staan Read More »
Een kort verhaal uit het hoofd van Mohammad Reza Daftari, geïnspireerd door Rumi Er was eens een man in het dorp Erp, iemand die je zo voorbij zou lopen zonder iets bijzonders aan hem te merken. Hij werkte in een magazijn, reed elke dag dezelfde route, dronk zijn koffie zwart en sprak zelden met anderen.
Wanneer liefde schrijft op glas Read More »
In deze dagen, wanneer ik de beelden van begrafenissen bekijk, staat er iets voor mij dat verder gaat dan de dood zelf.De slachtoffers van de protesten in Iran worden begraven,maar de aarde is onrustig.Er is verdriet, maar geen geschreeuw;en midden in dat verdriet beginnen lichamen te bewegen —een langzame draaiing,als een vorm van samaa,een beweging
Een ceremonie tussen tranen en beweging Read More »