Soms begint een leven opnieuw, op een plek waar je het nooit had verwacht.
Meer dan twintig jaar lang was ik journalist. In een land waar woorden altijd een weg moesten vinden—door stilte, door beperkingen, door alles wat niet gezegd mocht worden. Schrijven was voor mij nooit alleen een beroep; het was een manier om te ademen, om te zien, om te blijven bestaan.
In 2020 bracht het leven mij naar een plek waar alles opnieuw betekenis kreeg: Nederland, en een rustig dorp genaamd Erp. Een plek waar de straten kort zijn, maar de blikken diep. Waar stilte een andere taal spreekt.
Op een dag, vlak voor het nieuwe jaar, klopte mijn buurman aan. Hij was hoofdredacteur van de lokale krant, de Erpse Krant. Hij zei dat hij mij wilde interviewen—als buitenlander die in hun dorp woont. Ik antwoordde eerlijk: “Mijn Nederlands is nog niet goed.” Maar iets in mij wist dat ik mezelf toch kon laten zien. Ik zei: “Ik ben journalist. Het beste wat ik kan doen in het leven, is schrijven. Ik schrijf in mijn moedertaal, en probeer het met verschillende hulpmiddelen naar het Nederlands te vertalen.”
En zo begon het.
De tekst werd geschreven, vertaald en gepubliceerd.
En die dag gebeurde er iets kleins, maar wezenlijks: het dorp Erp leerde ons kennen. Mij, Sarah, en onze dochter Delsa. Niet via lange gesprekken, maar via woorden die uit het hart kwamen.
Mijn schrijfstijl—een beetje poëtisch, een beetje oosters, doordrenkt met gevoel en beelden—was nieuw voor die omgeving. Misschien was dat de reden dat Jeroen mij vroeg om elke week een stuk te schrijven. En zo werd ik, in een land waarvan ik de taal nog niet volledig beheerste, een columnist.
Voor mij was dit meer dan een ervaring; het werd een brug.
Een brug tussen de taal waarin ik denk, en de taal waarin ik leef.
Tussen Oost en West.
Nu, op 15 april 2026, heb ik besloten om al mijn gepubliceerde stukken samen te brengen. Op een plek die pas gisteren is ontstaan, maar geworteld is in jaren van schrijven. Als je merkt dat er plots veel artikelen verschijnen, dan is dat omdat ze al eerder ergens anders hebben geleefd.
Deze website, AnderBlik, is geen archief.
Het is een poging om de wereld vanuit een andere hoek te bekijken.
Om twee culturen, twee talen, twee manieren van zien met elkaar te verbinden.
Om te laten zien dat er, ondanks alle verschillen, altijd iets gemeenschappelijks bestaat—als we maar bereid zijn om iets langzamer te kijken.
Ik ben nog steeds aan het leren.
Ik beweeg nog steeds tussen “ik” en “wij”, tussen “hier” en “daar”.
En misschien is dat precies de plek waar schrijven zijn ware betekenis vindt.
Met Groeten Vrijndelijk
Mohammadreza Daftari
Mo