Mensen die al jaren met MS leven, geloven meestal niet meer in wonderen. Na verloop van tijd leer je dat er een groot verschil bestaat tussen een ziekte genezen en je een beetje beter voelen. Toch kan zelfs een kleine kans op verbetering voelen als een nieuwe toekomst wanneer lopen elke dag moeilijker wordt. Jaren […]
Duizend milligram hoop Read More »
Op advies van mijn neuroloog ben ik begonnen met een driedaagse behandeling met 1000 mg methylprednisolon per dag. Elke ochtend neem ik tien tabletten van 100 mg, samen met een maagbeschermer. Daarna volgt een afbouwkuur die begint met 60 mg en waarbij de dosis elke dag met 10 mg wordt verlaagd. Het zijn allemaal
Twintig procent hoop Read More »
Wanneer je aan de Shahnameh begint, lijkt het alsof je een wereld binnenstapt die tegelijk heel ver weg en verrassend dichtbij is. Van Kayumars tot Zahhak, van Fereydun tot Zal, van Rostam tot Sohrab, van Siavash tot Kay Khosrow en van Esfandiar tot de laatste heldenverhalen: de Shahnameh is veel meer dan een verzameling oude
Waarom leeft de Shahnameh nog altijd voort? Read More »
Gisteren besprak ik samen met mijn neuroloog de uitslag van mijn MRI. Hij glimlachte en zei: “Gelukkig zien we geen zorgwekkende afwijkingen.” Ik glimlachte terug. Maar in mijn hoofd bleef één vraag rondzingen: Als alles er goed uitziet, waarom kan ik dan nog geen twee meter lopen? Het blijft een vreemde werkelijkheid. Soms laat een
Wanneer een MRI zegt: “Alles ziet er goed uit” Read More »
Mensen praten vaak over een nieuwe woning alsof het alleen een mooi begin is. Over de sleutel. Over nieuwe muren. Over het inrichten van een woonkamer. Over een frisse start. Maar bijna niemand praat over verhuizen in een land waar je geen familie hebt. Geen broer die zegt: “Ik kom zaterdag helpen.” Geen moeder die
Verhuizen in een land waar niemand op je wacht Read More »
Gisteren was ik uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek bij de rechtbank in Den Bosch. Voor een functie in een digitale afdeling. Zoals voor elk gesprek had ik me voorbereid. Ik had mijn ervaring nog eens doorgenomen, nagedacht over mogelijke vragen en geprobeerd mezelf gerust te stellen: het is gewoon een gesprek over kennis, ervaring en de
Toen mijn lichaam eerder de kamer binnenkwam dan mijn cv Read More »
Tot ongeveer 2022 had ik – als ik alleen naar mijn eigen lichaam keek – het gevoel dat het lichamelijk beter met mij ging in Iran. Niet omdat ik geen MS had. Niet omdat de ziekte er niet was. Niet omdat ik geen beperkingen had. Maar het leven liep door. Ik werkte. Ik liep. Ik
De keuze waarvan ik nog steeds het antwoord niet weet Read More »
Toen we in Nederland aankwamen, dacht ik dat het moeilijkste deel van migreren de taal zou zijn. Of nieuw werk vinden. Of opnieuw beginnen en een leven opbouwen in een onbekend land. Maar ik ontdekte vrij snel dat migreren met een chronische ziekte iets anders is. Het is niet alleen een verandering van land. Het
Migreren met een koffer en een ziekte Read More »
Na die dag op het voetbalveld, na die eenvoudige pass die ergens terechtkwam waar ik hem helemaal niet heen wilde spelen, begon mijn leven langzaam een andere richting op te bewegen. Op dat moment wist ik nog niet hoe die richting heette. In het begin was er niets dramatisch. Ik viel niet neer. Ik raakte
De dag waarop ik voor het eerst leerde sterk te zijn Read More »
Als ik terug wil naar het begin van dit verhaal, moet ik terug naar een tijd waarin alles nog geen naam had. Een tijd waarin MS voor mij niet meer was dan een woord; één van die woorden die je ooit ergens hoort, even onthoudt en daarna weer vergeet, omdat je zeker weet dat jouw
Mijn lichaam wist iets wat ik nog niet wist Read More »