In Nederland, waar de lucht vaak grijs is en regendruppels het ritme van de dag bepalen, hoor ik het vaak: “Wat een slechte dag!” Een uitdrukking die bijna automatisch volgt wanneer het begint te regenen. Toch, als iemand die met een historische blik naar de wereld kijkt, vraag ik me af: is het werkelijk een slechte dag? Of is het juist een dag van leven, herinnering en verbondenheid met de aarde?
Door de eeuwen heen is regen een bron van leven geweest. De oude beschavingen van Egypte bloeiden dankzij de regens die de Nijl voedden. In India brachten de moessonregens vruchtbaarheid en oogst. In het droge Iran waren regendruppels kostbaarder dan goud, en hele systemen zoals qanats (ondergrondse waterkanalen) ontstonden om dit hemelwater op te vangen. Zelfs hier, in Europa, maakten regens groene weiden mogelijk, dreven ze watermolens aan en voedden ze de dorpen en steden van de middeleeuwen.
Nederland zelf is het mooiste bewijs dat regen niet je vijand is, maar je partner. Zonder regen, geen polders, geen rijke landbouwgrond, geen grachten, geen waterwerken. En zelfs geen tulpen, die bekendstaan om hun liefde voor vochtige lentes. De strijd tegen water maakte van de Nederlander een ingenieur, een kunstenaar van de natuur. De regen is geen probleem; het is de oorsprong van jullie kracht.
In mijn moedertaal, het Perzisch, wordt regen niet als hinderlijk gezien, maar als een symbool van genade, zuivering en poëzie. Onze dichters schreven over regen als de traan van de hemel, de kus van God op de droge aarde. In de islamitische wereld werd regen als een teken van zegen gezien — een direct antwoord op gebed.
Vandaag, nu klimaatverandering droogte over de wereld verspreidt en water schaarser wordt, is het misschien tijd om anders naar regen te kijken. Regen is geen overlast. Regen is hoop. Regen is herinnering. Regen is leven.
Dus de volgende keer dat de regen tegen de ramen tikt en je de neiging hebt te zeggen: “Wat een slechte dag!” — denk dan aan de eeuwenoude geschiedenis die fluistert: “Wat een gezegende dag.”
