Toen ik zes jaar oud was, was er een geluid dat altijd bij ons hoorde.
Niet als iets bijzonders, maar als iets vanzelfsprekends—
zoals de wind, zoals het licht van de ochtend.
Het was het geluid van straaljagers.
Een zware dreun die van ver kwam,
langzaam dichterbij kroop,
en dan—plotseling—
de lucht zelf leek te breken.
De geluidsbarrière, zeggen ze hier.
Voor mij was het gewoon een moment
waarop de wereld even stil leek te staan.
Wij waren kinderen.
We speelden gewoon door.
Maar ergens, diep vanbinnen,
leerde je lichaam iets wat je hoofd nog niet begreep.
Jaren later draaide de wereld verder.
Zo ver dat ik van Iran naar Nederland kwam,
naar een klein dorp dat nu mijn thuis is: Erp.
En soms, heel soms, hoor ik het weer.
Datzelfde geluid.
Maar nu… is het anders.
Er ontbreekt iets.
Niet het geluid zelf—
maar wat erachter zat.
Geen fluitende toon die spanning aankondigt,
geen korte stilte die je hart stilzet,
geen echo van luchtafweer die de lucht openrijt.
(Al zeg ik het met een glimlach—
sommige herinneringen blijven hard, ook als je er zacht over praat.)
Met alles wat er nu in mijn hoofd speelt—
de zorgen om Iran, om de mensen,
om familie die daar nog leeft—
voel ik toch iets dat lijkt op rust.
Mijn dochter hoeft dit niet te kennen.
Zij hoeft niet midden in haar spel te stoppen
om te luisteren of een geluid gevaar betekent.
Zij kijkt naar de lucht
en ziet alleen wolken.
Zij lacht.
Zij rent.
Zij leeft in een wereld
waar geluid nog geen dreiging draagt.
En misschien is dat wel het echte verschil tussen toen en nu:
wij leerden de wereld via geluiden die ons vormden,
zij leren de wereld via stilte die hen beschermt.
Soms denk ik—
laat de lucht maar breken,
als het maar alleen een geluid blijft.
Laat kinderen alleen het geluid van hun eigen lachen kennen,
van voetstappen op gras,
van een stem die hen roept om naar huis te komen.
De rest…
is voor ons.
Voor degenen die geleerd hebben
dat achter sommige geluiden
een geschiedenis schuilt
die je nooit helemaal verlaat.
