Op advies van mijn neuroloog ben ik begonnen met een driedaagse behandeling met 1000 mg methylprednisolon per dag.
Elke ochtend neem ik tien tabletten van 100 mg, samen met een maagbeschermer. Daarna volgt een afbouwkuur die begint met 60 mg en waarbij de dosis elke dag met 10 mg wordt verlaagd.
Het zijn allemaal corticosteroïden.
Ik zal eerlijk zijn: in deze eerste drie dagen heb ik nog niet het wonder meegemaakt waarop je stiekem hoopt.
Misschien moet ik daar ook nog wat meer geduld voor hebben.
Maar als ik heel eerlijk naar mezelf kijk, denk ik dat ik ongeveer twintig procent vooruit ben gegaan.
Ik loop nog steeds met een wandelstok. Nog steeds moeizaam. Maar niet meer met dezelfde moeite als drie dagen geleden.
Mijn benen voelen iets lichter en ik heb voorzichtig het gevoel dat mijn lichaam weer een klein beetje met mij wil samenwerken.
Twintig procent klinkt misschien niet indrukwekkend.
Voor iemand die gezond is, stelt het misschien weinig voor.
Maar voor iemand die nauwelijks een paar meter kan lopen, kan twintig procent het verschil betekenen tussen wanhoop en hoop.
Ik weet niet hoe lang dit effect zal blijven.
Ik weet ook niet of de verbetering verder zal doorzetten.
Dat kan niemand mij op dit moment vertellen.
Maar vandaag voel ik me beter dan drie dagen geleden.
En soms is dat genoeg om weer moed te verzamelen voor morgen.
In mijn volgende artikelen zal ik vertellen hoe het verder gaat.
