Een poëtische overdenking van Mohammad Reza Daftari, geïnspireerd door een gedicht van Elias Alavi
Laat de druiven rijpen.
Zó rijp dat ze wijn worden en de straten gaan wankelen,
dat presidenten en bedelaars
tegen elkaars schouders aanleunen —
allemaal gelijk, allemaal menselijk, allemaal dronken van vrede.
Laat de grenzen dronken worden,
dat de geweren het doden vergeten,
de messen het snijden,
en de pennen eindelijk iets anders schrijven:
staakt-het-vuren.
Laat de bergen elkaar omhelzen,
laat de zee met haar natte vingers naar de hemel reiken
en de maan stelen,
en laat de panters en gazellen samen dronken worden en dansen.
Laat de roes overslaan op de dingen,
laat de ramen de muren breken,
en jij —
ja, jij —
denk ook even aan mij
wanneer jij je geliefde stevig omhelst.
Mijn geliefde,
mijn ver verwijderde liefde,
hef nog een glas met mij
op de zwevende wijngaarden,
en op de herinnering aan mijn land, Iran.
