Als er in de laatste maanden van 2025 weinig van mij verscheen, had dat niets te maken met afstand nemen of stilvallen.De reden is eenvoudig: ik was bezig met het schrijven van een boek. Een project dat meer tijd, concentratie en mentale ruimte vroeg dan ik vooraf had verwacht. Ik heb het boek eerst in
Spiegels, en wat we liever niet zien Read More »
Oorlog gebeurt niet alleen aan grenzen. Oorlog gebeurt ook in borstkasten.Deze dagen voeren wij – Iraniërs die kilometers ver van ons vaderland wonen – een strijd die we niet zien, maar wel voelen. We horen de explosies niet direct, maar we dragen hun echo in ons lichaam. Het ergste is niet het geluid van geweld.
Tussen hoop en onrust – wanneer je geen nieuws hebt van thuis Read More »
Soms weet ik niet hoe ik het Perzische verdriet in het Nederlands moet vertalen. Verdriet dat geen schreeuw is en ook geen stilte – iets ertussenin, als het geluid van regen die niet valt, of de geur van een herinnering die te lang geleden is. Vandaag wilde ik u laten delen in een van die
Een gedicht over afwezigheid – of over aanwezig zijn in een straat die niet bestaat Read More »
Een poëtische overdenking van Mohammad Reza Daftari, geïnspireerd door een gedicht van Elias Alavi Laat de druiven rijpen.Zó rijp dat ze wijn worden en de straten gaan wankelen,dat presidenten en bedelaarstegen elkaars schouders aanleunen —allemaal gelijk, allemaal menselijk, allemaal dronken van vrede. Laat de grenzen dronken worden,dat de geweren het doden vergeten,de messen het snijden,en
Laat de druiven rijpen Read More »
Er was eens een man in het dorp Erp, iemand die je zo voorbij zou lopen zonder iets bijzonders aan hem te merken. Hij werkte in een magazijn, reed elke dag dezelfde route, dronk zijn koffie zwart en sprak zelden met anderen. Zijn leven was voorspelbaar, netjes, bijna stil. Zijn huis keek uit op een
Het raam dat harten opende Read More »
In het begin was er niets. Of als er iets was, had het nog geen naam. De mens, dat dromende wezen, keek naar de lucht en raakte de aarde aan. Op een dag voelde hij de drang om zichzelf van de wereld te onderscheiden. Hij wilde zichzelf benoemen, zeggen: ik. In het Nederlands is dat
Ik: een kort verhaal over duizenden jaren identiteit Read More »
Ik ben tachtig. Maar ik weet niet wat er vanochtend met me gebeurde – ik werd wakker in het lichaam van een man van 38. Mijn handen bewogen soepel over het dekbed, mijn benen voelden licht en krachtig, alsof ik de wereld weer aankon. Toen ik in de spiegel keek, waren de rimpels verdwenen. Voor
Opeens werd ik wakker in het lichaam van een 38-jarige Read More »
Aan de rand van een verre woestijn bracht een karavaan de nacht door rond een kampvuur. De lucht was koud en alleen de wind fluisterde zachtjes over het zand. De meeste reizigers sliepen al, maar een man van middelbare leeftijd zat nog rechtop. Zijn naam was Elias. Geen handelaar, geen soldaat – alleen een man
In het hart van zand en stilte Read More »
In Nederland, waar de lucht vaak grijs is en regendruppels het ritme van de dag bepalen, hoor ik het vaak: “Wat een slechte dag!” Een uitdrukking die bijna automatisch volgt wanneer het begint te regenen. Toch, als iemand die met een historische blik naar de wereld kijkt, vraag ik me af: is het werkelijk een
Regen: een zegen waar de geschiedenis ons aan herinnert Read More »
Een mijmering na twaalf dagen van vuur, staal en verdriet Twaalf dagen duurde het. Slechts twaalf dagen.Niet lang genoeg om een hoofdstuk in de geschiedenisboeken te krijgen, maar veel te lang om in harten vergeten te worden. De hemel was donker, de aarde beefde, en de mensen… altijd weer de mensen, weerloos in het midden
Niemand keert terug uit de oorlog, zelfs niet als hij gewonnen heeft Read More »