Ik ben tachtig. Maar ik weet niet wat er vanochtend met me gebeurde – ik werd wakker in het lichaam van een man van 38. Mijn handen bewogen soepel over het dekbed, mijn benen voelden licht en krachtig, alsof ik de wereld weer aankon. Toen ik in de spiegel keek, waren de rimpels verdwenen. Voor […]
Opeens werd ik wakker in het lichaam van een 38-jarige Read More »
Aan de rand van een verre woestijn bracht een karavaan de nacht door rond een kampvuur. De lucht was koud en alleen de wind fluisterde zachtjes over het zand. De meeste reizigers sliepen al, maar een man van middelbare leeftijd zat nog rechtop. Zijn naam was Elias. Geen handelaar, geen soldaat – alleen een man
In het hart van zand en stilte Read More »
Vorige artikel schreef ik een stukje over migratie en de stille wonden die het achterlaat. Wij zijn op onszelf aangewezen Over de momenten waarop de stilte in huis zwaarder weegt dan welk geluid dan ook. Ik schreef dat wanneer ons kind ziek is en de school belt, we halsoverkop vrij nemen, omdat hier geen opa’s
We zijn op onszelf… en jullie Read More »
Afgelopen zondag zag ik iets dat me diep raakte. Mijn vrouw stond in de keuken te koken, terwijl haar telefoon op een standaard stond. Op het scherm verscheen het gezicht van haar moeder—een oudere vrouw met een zachte blik, maar vervaagde herinneringen. Ze kookten samen, op afstand. Niet om een maaltijd op tafel te zetten,
Wij zijn op onszelf aangewezen Read More »
In Nederland, waar de lucht vaak grijs is en regendruppels het ritme van de dag bepalen, hoor ik het vaak: “Wat een slechte dag!” Een uitdrukking die bijna automatisch volgt wanneer het begint te regenen. Toch, als iemand die met een historische blik naar de wereld kijkt, vraag ik me af: is het werkelijk een
Regen: een zegen waar de geschiedenis ons aan herinnert Read More »
Voordat ik naar Nederland kwam, had ik een ander beeld van de taal. In mijn gedachten waren Germaanse talen – met hun harde klanken en keelachtige woorden – ruw en streng. Het Nederlands leek mij een taal van bakstenen en bevelen, eerder geschikt voor fabrieken dan voor poëzie of tederheid. Maar nu, zes jaar later,
Een harde taal of aardse muziek? Een persoonlijke blik op het Nederlands Read More »
Een mijmering na twaalf dagen van vuur, staal en verdriet Twaalf dagen duurde het. Slechts twaalf dagen.Niet lang genoeg om een hoofdstuk in de geschiedenisboeken te krijgen, maar veel te lang om in harten vergeten te worden. De hemel was donker, de aarde beefde, en de mensen… altijd weer de mensen, weerloos in het midden
Niemand keert terug uit de oorlog, zelfs niet als hij gewonnen heeft Read More »