Oorlog gebeurt niet alleen aan grenzen. Oorlog gebeurt ook in borstkasten.Deze dagen voeren wij – Iraniërs die kilometers ver van ons vaderland wonen – een strijd die we niet zien, maar wel voelen. We horen de explosies niet direct, maar we dragen hun echo in ons lichaam. Het ergste is niet het geluid van geweld. […]
Tussen hoop en onrust – wanneer je geen nieuws hebt van thuis Read More »
Soms weet ik niet hoe ik het Perzische verdriet in het Nederlands moet vertalen. Verdriet dat geen schreeuw is en ook geen stilte – iets ertussenin, als het geluid van regen die niet valt, of de geur van een herinnering die te lang geleden is. Vandaag wilde ik u laten delen in een van die
Een gedicht over afwezigheid – of over aanwezig zijn in een straat die niet bestaat Read More »
“Wanneer ik ‘s ochtends mijn inbox open en zie dat ik meer dan 100 ongelezen e-mails heb, voel ik me meteen gespannen.” Dat vertelde mijn vrouw, Sarah, op een avond na haar werk. Haar stem klonk niet moe, maar gespannen. Ze had die dag tegen haar teamleider gezegd dat zoveel ongelezen berichten haar stress gaven.
Tussen e-mails en angsten: waar culturen elkaar raken Read More »
Toen ik voor het eerst naar een dorp in Brabant verhuisde, dacht ik dat ik de Nederlandse taal redelijk goed kende. Maar al snel ontdekte ik dat Brabant meer is dan taal – het is een klank, een ritme, een gevoel tussen de woorden. Van alle woorden die ik hoorde, was er geen die me
“He” in Brabant: één woord, honderd tonen, duizend betekenissen Read More »
Spreekwoorden zijn als spiegels van een cultuur: korte, krachtige zinnen die door generaties heen worden herhaald. Wat opvalt, is dat ondanks de taalverschillen tussen het Perzisch en het Nederlands, de achterliggende ideeën vaak verrassend veel op elkaar lijken. Het verschil zit vooral in de symbolen en beelden die elke cultuur gebruikt om dezelfde gedachte uit
Van katten tot de zon: hoe spreekwoorden culturen verbinden Read More »
Een poëtische overdenking van Mohammad Reza Daftari, geïnspireerd door een gedicht van Elias Alavi Laat de druiven rijpen.Zó rijp dat ze wijn worden en de straten gaan wankelen,dat presidenten en bedelaarstegen elkaars schouders aanleunen —allemaal gelijk, allemaal menselijk, allemaal dronken van vrede. Laat de grenzen dronken worden,dat de geweren het doden vergeten,de messen het snijden,en
Laat de druiven rijpen Read More »
Er was eens een man in het dorp Erp, iemand die je zo voorbij zou lopen zonder iets bijzonders aan hem te merken. Hij werkte in een magazijn, reed elke dag dezelfde route, dronk zijn koffie zwart en sprak zelden met anderen. Zijn leven was voorspelbaar, netjes, bijna stil. Zijn huis keek uit op een
Het raam dat harten opende Read More »
Het was een rustige zondag. Regen viel zachtjes neer. Zo’n regen die je meer aan het denken zet dan dat je nat wordt. Ik zat bij het raam, met een afgekoelde kop koffie in mijn hand, en keek naar de lege straat. Delsa kwam binnen met haar kleurrijke sokken en ging naast me zitten. Stil,
Heimwee die je met niemand deelt Read More »
In het begin was er niets. Of als er iets was, had het nog geen naam. De mens, dat dromende wezen, keek naar de lucht en raakte de aarde aan. Op een dag voelde hij de drang om zichzelf van de wereld te onderscheiden. Hij wilde zichzelf benoemen, zeggen: ik. In het Nederlands is dat
Ik: een kort verhaal over duizenden jaren identiteit Read More »
In een land waar fietsen talrijker zijn dan mensen, waar kaas een vaste gast is op elke tafel en de wind altijd zijn eigen plan trekt, sta ik—een migrant met zakken vol vervoegde werkwoorden en netjes geplaatste zinsdelen—op het slagveld dat ‘de Nederlandse taal’ heet. Maar mijn grootste vijand is geen ingewikkelde grammatica of onregelmatige
De nachtmerrie van een migrant: “Wat zeg je?” Read More »