Mo - AnderBlik

Amsterdamse koffiehuizen op zoek naar de verloren ziel van het Oosten

Waarom het Westen opnieuw leert om gewoon “te zitten” Onlangs trok een opvallend nieuwsbericht in Nederland mijn aandacht. In verschillende steden zijn nieuwe clubs en cafés geopend waar mobiele telefoons verboden zijn. Niet vanwege veiligheid. Niet om stilte af te dwingen. Maar om één simpele reden: menselijk contact. Plekken waar mensen weer naar elkaar moeten

Amsterdamse koffiehuizen op zoek naar de verloren ziel van het Oosten Read More »

Keyumars; de eerste mens die naar de wereld keek

Sezerial artikelen, Shahnameh / Mo

In de Shahnameh begint de wereld niet plotseling met lawaai en chaos.Er is geen enorme explosie, geen oorlog tussen goden, en geen held die vanaf de eerste bladzijde met een zwaard verschijnt. Abu al-Qasim Ferdowsi vertelt het begin van de wereld veel rustiger dan je misschien zou verwachten. Part 1-Verhalen die ons nooit hebben verlaten

Keyumars; de eerste mens die naar de wereld keek Read More »

Gezelligheid en “Safa”; twee woorden, één menselijk gevoel

Tussen Culturen / Mo

Sommige woorden kun je niet echt vertalen.Niet omdat ze geen betekenis hebben, maar omdat ze méér zijn dan betekenis alleen. Ze bestaan uit herinneringen, geuren, stemmen, stilte en het gevoel dat je ergens thuishoort. In Nederland is gezelligheid zo’n woord. Nederlanders gebruiken het bijna dagelijks, maar wie van buiten komt merkt al snel dat het

Gezelligheid en “Safa”; twee woorden, één menselijk gevoel Read More »

De oorlog van het brein en de hormonen

Reflecties / Mo

Er zijn nachten waarop je niet meer kunt onderscheiden of wat er in je omgaat een gedachte is of een lichamelijke reactie. Voor veel Iraniërs die ver van hun land leven, lijken deze dagen precies op zulke nachten. Het is alsof het lichaam het overneemt van het denken. Alsof hormonen sneller reageren dan de rede,

De oorlog van het brein en de hormonen Read More »

Verhalen die ons nooit hebben verlaten

Shahnameh / Mo

Een paar maanden geleden, op een rustige avond in Nederland, vroeg Delsa mij: “Papa, welke verhalen hadden wij voordat we hierheen kwamen?”Het was een eenvoudige vraag, maar het antwoord bleek allesbehalve eenvoudig. Wij komen uit een land waar geschiedenis niet alleen in schoolboeken leeft, maar in gedichten, in namen, in herinneringen en zelfs in stiltes.

Verhalen die ons nooit hebben verlaten Read More »

4 mei; een stilte die luider is dan oorlog

Tussen Culturen / Mo

In Nederland is 4 mei niet zomaar een datum op de kalender; het is een moment waarop de tijd zelf even stil lijkt te staan. Wanneer de klok richting acht uur ’s avonds gaat, worden straten rustiger, geluiden verdwijnen, en zelfs de wind lijkt zachter door de bomen te gaan. Twee minuten stilte—maar niet alleen

4 mei; een stilte die luider is dan oorlog Read More »

Tussen grenzen die wij niet hebben getekend

Tussen Culturen / Mo

Soms denk ik dat grenzen niet door mensen zijn getrokken, maar door angst. Als je naar de wereldkaart kijkt, lijkt alles duidelijk: hier Iran, daar Amerika, en verderop Israël. Strakke lijnen, gescheiden kleuren, elk land netjes in zijn eigen kader. Maar als je in de mensen zelf kijkt, verdwijnen die lijnen. Daar bestaan geen grenzen—alleen

Tussen grenzen die wij niet hebben getekend Read More »

De stilte die spreekt

Reflecties / Mo

Soms is stilte het luidste geluid dat een mens kan horen. In het dorp waar ik nu woon, is stilte niet alleen de afwezigheid van geluid. Het is iets dat aanwezig is. Het ligt als een dunne laag over alles heen—over de huizen, over de bomen, over de blikken van mensen. Hier begrijpen mensen elkaar

De stilte die spreekt Read More »

Wanneer verdriet voorbijgaat, maar wij nog steeds blijven staan

Reflecties / Mo

Soms denkt een mens dat bepaalde dingen voor altijd blijven.Verdriet, zorgen, of zelfs de mensen die vandaag nog deel uitmaken van ons leven. Het lijkt alsof ons hoofd alles wat we ervaren meteen een stempel van “blijvend” geeft. Maar als je iets rustiger kijkt, zie je dat niets daarvan echt blijft. Niet wij blijven,niet het

Wanneer verdriet voorbijgaat, maar wij nog steeds blijven staan Read More »

Wanneer de lucht breekt, maar het kind blijft lachen

Persoonlijk / Mo

Toen ik zes jaar oud was, was er een geluid dat altijd bij ons hoorde.Niet als iets bijzonders, maar als iets vanzelfsprekends—zoals de wind, zoals het licht van de ochtend. Het was het geluid van straaljagers. Een zware dreun die van ver kwam,langzaam dichterbij kroop,en dan—plotseling—de lucht zelf leek te breken.De geluidsbarrière, zeggen ze hier.Voor

Wanneer de lucht breekt, maar het kind blijft lachen Read More »

Mo

Abonneer u op onze nieuwsbrief