Soms denk ik dat grenzen niet door mensen zijn getrokken, maar door angst. Als je naar de wereldkaart kijkt, lijkt alles duidelijk: hier Iran, daar Amerika, en verderop Israël. Strakke lijnen, gescheiden kleuren, elk land netjes in zijn eigen kader. Maar als je in de mensen zelf kijkt, verdwijnen die lijnen. Daar bestaan geen grenzen—alleen […]
Tussen grenzen die wij niet hebben getekend Read More »
Soms is stilte het luidste geluid dat een mens kan horen. In het dorp waar ik nu woon, is stilte niet alleen de afwezigheid van geluid. Het is iets dat aanwezig is. Het ligt als een dunne laag over alles heen—over de huizen, over de bomen, over de blikken van mensen. Hier begrijpen mensen elkaar
De stilte die spreekt Read More »
Soms denkt een mens dat bepaalde dingen voor altijd blijven.Verdriet, zorgen, of zelfs de mensen die vandaag nog deel uitmaken van ons leven. Het lijkt alsof ons hoofd alles wat we ervaren meteen een stempel van “blijvend” geeft. Maar als je iets rustiger kijkt, zie je dat niets daarvan echt blijft. Niet wij blijven,niet het
Wanneer verdriet voorbijgaat, maar wij nog steeds blijven staan Read More »
Toen ik zes jaar oud was, was er een geluid dat altijd bij ons hoorde.Niet als iets bijzonders, maar als iets vanzelfsprekends—zoals de wind, zoals het licht van de ochtend. Het was het geluid van straaljagers. Een zware dreun die van ver kwam,langzaam dichterbij kroop,en dan—plotseling—de lucht zelf leek te breken.De geluidsbarrière, zeggen ze hier.Voor
Wanneer de lucht breekt, maar het kind blijft lachen Read More »
Saeb Tabrizi is geen dichter die je alleen leest—je moet hem doorgronden. Hij komt uit het hart van Tabriz , een stad die altijd op een grens heeft geleefd: tussen culturen, oorlogen en ideeën. Een plek die niet alleen geografie vormt, maar ook de manier waarop mensen denken. In de zeventiende eeuw leefde hij in
Van Tabriz naar de wereld: wanneer breken het begin van klank wordt Read More »
Carnaval in het zuiden van Nederland is voor mij altijd een historisch raadsel geweest. Vanaf de eerste jaren dat ik in Brabant woonde en het feest ook in een dorp als Erp van dichtbij meemaakte, stelde ik mezelf een fundamentele vraag: waarom zet een georganiseerde, gestructureerde samenleving plotseling haar eigen orde tijdelijk opzij? Waarom worden
Tussen Erp en Perzië: Wanneer macht even een masker draagt Read More »
Een kort verhaal uit het hoofd van Mohammad Reza Daftari, geïnspireerd door Rumi Er was eens een man in het dorp Erp, iemand die je zo voorbij zou lopen zonder iets bijzonders aan hem te merken. Hij werkte in een magazijn, reed elke dag dezelfde route, dronk zijn koffie zwart en sprak zelden met anderen.
Wanneer liefde schrijft op glas Read More »
Namen zijn nooit neutraal. Elke naam legt een perspectief op—en soms verandert dat perspectief in een instrument van macht. “Het Midden-Oosten” is zo’n naam: ogenschijnlijk geografisch, maar in werkelijkheid gevormd door politiek, invloed en een blik van buitenaf. Deze benaming ontstond niet in steden als Teheran of Damascus, maar in de denkwereld van Londen en
Het Midden-Oosten: een naam die werd gezaaid en later werd geoogst Read More »
In deze dagen, wanneer ik de beelden van begrafenissen bekijk, staat er iets voor mij dat verder gaat dan de dood zelf.De slachtoffers van de protesten in Iran worden begraven,maar de aarde is onrustig.Er is verdriet, maar geen geschreeuw;en midden in dat verdriet beginnen lichamen te bewegen —een langzame draaiing,als een vorm van samaa,een beweging
Een ceremonie tussen tranen en beweging Read More »
Als er in de laatste maanden van 2025 weinig van mij verscheen, had dat niets te maken met afstand nemen of stilvallen.De reden is eenvoudig: ik was bezig met het schrijven van een boek. Een project dat meer tijd, concentratie en mentale ruimte vroeg dan ik vooraf had verwacht. Ik heb het boek eerst in
Spiegels, en wat we liever niet zien Read More »