Laatst las ik een gedicht waarvan de eerste zin als een stille steen in mij neerkwam: “Ik word niet meer jong.” Eerst dacht ik dat het zo’n zin was die mensen zeggen wanneer ze een bepaalde leeftijd bereiken. Een zin die met een glimlach wordt uitgesproken en daarna weer vergeten. Maar nee. Ik denk dat […]
Ik word niet meer jong – en dat verdriet komt niet door de rimpels Read More »
Na het verhaal van Siavash zou je verwachten dat de Shahnameh even stil wordt. Een prins die zuiver bleef, door het vuur ging, zijn land verloor en uiteindelijk juist daar werd gebroken waar hij bescherming had gevonden—het lijkt genoeg voor één geschiedenis. Maar Ferdowsi stopt daar niet. Misschien omdat de Shahnameh nooit alleen over verlies
Kay Khosrow; wanneer macht niet het eindpunt is Read More »
Gisteren was ik uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek bij de rechtbank in Den Bosch. Voor een functie in een digitale afdeling. Zoals voor elk gesprek had ik me voorbereid. Ik had mijn ervaring nog eens doorgenomen, nagedacht over mogelijke vragen en geprobeerd mezelf gerust te stellen: het is gewoon een gesprek over kennis, ervaring en de
Toen mijn lichaam eerder de kamer binnenkwam dan mijn cv Read More »
Tot ongeveer 2022 had ik – als ik alleen naar mijn eigen lichaam keek – het gevoel dat het lichamelijk beter met mij ging in Iran. Niet omdat ik geen MS had. Niet omdat de ziekte er niet was. Niet omdat ik geen beperkingen had. Maar het leven liep door. Ik werkte. Ik liep. Ik
De keuze waarvan ik nog steeds het antwoord niet weet Read More »
In de Shahnameh worden niet alle helden herkend aan hun zwaard. Sommigen veroveren geen landen, doden geen monsters en hun naam wordt niet verbonden met macht. Sommigen proberen simpelweg mens te blijven. En misschien heeft niemand in de Shahnameh die weg zo pijnlijk afgelegd als Siavash. Na het verhaal van Rostam en Sohrab brengt Ferdowsi
Siavash; wanneer zuiver blijven moeilijker is dan winnen Read More »
Toen we in Nederland aankwamen, dacht ik dat het moeilijkste deel van migreren de taal zou zijn. Of nieuw werk vinden. Of opnieuw beginnen en een leven opbouwen in een onbekend land. Maar ik ontdekte vrij snel dat migreren met een chronische ziekte iets anders is. Het is niet alleen een verandering van land. Het
Migreren met een koffer en een ziekte Read More »
In de Shahnameh begint tragedie niet altijd met de dood. Soms begint ze met iets niet zien. Met een vraag die niet op tijd werd gesteld. Met een waarheid die een paar minuten te laat werd begrepen. En misschien laat geen enkel verhaal in de Shahnameh dit zo pijnlijk zien als het verhaal van Rostam
Sohrab; wanneer het te laat is om elkaar te herkennen Read More »
Na die dag op het voetbalveld, na die eenvoudige pass die ergens terechtkwam waar ik hem helemaal niet heen wilde spelen, begon mijn leven langzaam een andere richting op te bewegen. Op dat moment wist ik nog niet hoe die richting heette. In het begin was er niets dramatisch. Ik viel niet neer. Ik raakte
De dag waarop ik voor het eerst leerde sterk te zijn Read More »
Als ik terug wil naar het begin van dit verhaal, moet ik terug naar een tijd waarin alles nog geen naam had. Een tijd waarin MS voor mij niet meer was dan een woord; één van die woorden die je ooit ergens hoort, even onthoudt en daarna weer vergeet, omdat je zeker weet dat jouw
Mijn lichaam wist iets wat ik nog niet wist Read More »
Soms lees je een gedicht niet omdat je het begrijpt. Soms lees je het omdat het jou begrijpt. Er is een beroemd modern Perzisch gedicht dat begint met een zin die voor Nederlanders misschien heel normaal klinkt: “Hallo, met ons gaat alles goed.” Maar in het Perzisch weet je meteen dat er iets niet klopt.
Waarom een Iraans gedicht mij altijd achtervolgt Read More »